Jubileum Kinderdorp Zuidlaren doorslaand succes

ZUIDLAREN - De hete zomerzon slaat neer op tientallen houten bouwwerken die de parkeerplaats van FC Zuidlaren bedekken. De afgelopen dagen zijn deze creaties in elkaar getimmerd door zo’n 350 kinderen uit Zuidlaren. Vrijdag de 15e was de feestelijke afsluiting van alweer de vijftiende editie van het Kinderdorp. Ouders, grootouders, broertjes en zusjes mochten een kijkje nemen.

Even na 14.00 uur ‘s middags gaat de grote poort open, een golf aan mensen loopt langs de jonge bouwlui. Die staan opgesteld om hun familie en vrienden te begroeten. Uit de speakers knalt vrolijke muziek, sommige mensen willen alvast bij de hutten gaan kijken. Dat is niet de bedoeling, ze worden teruggeroepen door Ingrid Wester. Nadat de voorzitter iedereen weer in het gareel heeft, geeft ze de microfoon door aan Milano. Hij is door middel van loting verkozen tot burgemeester van deze editie van het Kinderdorp. Hij mocht de naam van het dorp en de straatnamen bedenken. Met een zilveren ketting om roept hij door de microfoon de naam van het dorp: Milaren. De samentrekking van zijn eigen naam en Zuidlaren is op een plaatsnaambord geschilderd, dat op de tanden van een forklift wordt gezet. Zo is voor niemand te missen in welk dorp ze zijn.

Na de officiële opening waaiert het publiek uit over de verschillende straten, waaraan de hutten liggen. Wendy staat samen met opa Jan de hut van haar zoon Twan te bewonderen. “Ze hebben het heel mooi gemaakt”, vertelt Wendy enthousiast. “Twan heeft sowieso een superleuke week gehad.” Twan komt net de hut uit de hut kruipen om dat te bevestigen. Trots laat hij de verschillende onderdelen van de hut zien. “We hebben zelfs een trampoline”, hij wijst op een plank die aan een pallet is bevestigd. Hij is niet te min om een demonstratie te geven, hij springt op de plank en wordt een stukje de lucht in gelanceerd.

Noor en Nova hebben net vol trots hun hut getoond. Voor de krant willen ze ook nog wel een moment vrij maken. Beide bouwvakkers hebben de nodige ervaring met het Kinderdorp, ze deden allebei al meerdere keren mee. “Het is vooral leuk dat je met je goede vriendinnen bezig bent”, vertelt Noor. Nova vult aan: “We kennen elkaar allemaal al en zijn goede vrienden. Noor en ik zijn zelfs buurmeisjes.” Over de vraag of ze volgend jaar weer meedoen hoeven ze niet na te denken. Het antwoord: een volmondig JA. Hun buren hebben het nog grootser aangepakt. De hut van Jesse, Jasper en Niek heeft een heus basketbalveld. De ring hebben ze zelf meegenomen. “Daar hebben we veel spijkers mee verdiend, kinderen konden bij ons spelen voor een paar spijkers. Zo hadden wij altijd genoeg”, vertellen de jonge entrepreneurs trots.

Initiatiefnemer en voorzitter van de stichting Kinderdorp Zuidlaren is Ingrid Wester. Tevreden kijkt ze terug op een geslaagde vijftiende editie. “Het weer werkt gelukkig mee. Voor de verkoeling hebben we twee dagen een waterbaan gehad.” Dit jaar was er ruimte voor 350 deelnemers, de kaarten waren binnen een dag uitverkocht. “Mensen zeiden dat het wel leek op kaarten voor een concert bemachtigen”, zegt Wester lachend. “We proberen elk jaar het aantal deelnemers wat op te rekken, we kijken wat kan. Omdat het een jubileumjaar is hebben we deze keer nog wat groter uitgepakt dan normaal.” Zo werd er een valkenier ingehuurd die op een nabijgelegen veld een roofvogeldemonstratie gaf. Voorlopig weet ze niet van stoppen. “Ik doe het zolang ik kan, daarna is er vast wel iemand die het kan overnemen. Het is gewoon zo leuk, al die blije kinderen die lekker creatief bezig zijn.”

Dat creatief bezig zijn is Myron en Quiten wel toevertrouwd. De broers hebben een van de grotere hutten van het dorp gebouwd. Trotse vader Herman staat ernaast het werk van zijn jongens te bewonderen. “Heel mooi dat dit elk jaar wordt georganiseerd. Zo zien die kinderen elkaar in een andere setting dan op school. Het is supermooi om de saamhorigheid en het enthousiasme tussen de kinderen te zien.” Herman ziet nog een extra voordeel voor zonen. “Ik zit zelf in de bouw, thuis gebruiken de jongens mijn gereedschap ook. Dan zijn ze met de accuboor en decoupeerzaag in de weer, hier moeten ze het allemaal met de hand doen”, zegt hij lachend.

Na zo’n drie kwartier richten de bezoekers de neus naar de uitgang en stroomt het dorp langzaam leeg. Nog even en dan kan het grote opruimen beginnen. Voordat het zover is zit vrijwilliger Joris Groenewold nog even uit te puffen onder een partytent. “Ik ben een neef van Ingrid, de organisator. Zo’n beetje de hele familie helpt elk jaar mee. Voor mij is dit de eerste dag dit jaar, eerdere edities was ik ook van de partij.” Voordat hij als vrijwilliger aan de slag moest deed Groenewold mee als bouwer. “Het was misschien wel het leukste deel van mijn zomer vroeger. Het is zo ontzettend leuk, je bent heerlijk creatief bezig en je hebt heel veel vrijheid. Het was een soort zomerkamp.” Zo gauw de laatste ouders vertrokken zijn beginnen de vrijwilligers met opruimen. De pallets en het andere hout worden zo klein mogelijk samenperst in containers, die worden afgevoerd en gerecycled.